M’n eerste gespartel was in het zoute water van de Oosterschelde in Zeeland. Ik herinner me, hoe ik tussen een tante en nichtje op en neer peddelde en al gaande de slag te pakken kreeg. Later leerde ik de fijne kneepjes verder in het zwembad.

Zwemmen is niet risico-vrij. En zeker niet in zee. De getijden en golfslag kunnen grote verschillen maken en onderstromen kunnen zeer verraderlijk zijn! Keer op keer werden we gewaarschuwd om tussen het spelen en zwemmen door, te letten op het strand: was die nog in de buurt of waren we ongemerkt afgedreven? En voelde je de koude stroom opeens? Direct terug naar het strand gaan! Was je te ver in de stroom en voelde je jezelf moe worden? Meedrijven en krachten sparen om verderop opnieuw naar wal proberen te zwemmen. We leerden het, we wisten het, maar maakten ons er verder niet druk om – klein maar stoer en dapper, dachten we zelfverzekerd dat we het wel zouden redden.

Verdrietig genoeg, horen we elk zwemseizoen dat er mensen verdronken zijn. Lekker zwemmen met vrienden veranderde in een drama toen één niet meer boven water kwam. Vaak volgen er martelende uren van onzekerheid waarin koortsachtig gezocht wordt en de hoop op een goede afloop, in diepe wanhoop omslaat naarmate de tijd van zoeken verstrijkt. Opmerkelijk is dat statistieken laten zien dat de meesten van deze slachtoffers, goede zwemmers waren. Daarnaast is het moeilijke van verdrinking dat het in alle stilte gebeurd. Mensen die verdrinken, brengen geen geluid voort als schreeuw om hulp. Ze kunnen al helemaal niet meer naar omstanders of de wal toe zwemmen. Ze sterven in stilte – en worden gemist als het vaak al te laat is.

Ook in het leven van alle dag zien we dit terug. Te midden van alle gewoel, de onrust, ontevredenheid en onzekerheid van de maatschappij waarin wij leven, zijn er mensen die koppie onder dreigen te gaan, in alle stilte, bijna onopgemerkt. Ze staan bekend als sterk, kunnen tegen een stootje, hebben veerkracht. Maar tegenslag na tegenslag heeft ze ontmoedigd. Ze krijgen water binnen. Kramp slaat toe en beperkt hun uithoudingsvermogen. Ze geven niet op en vragen niet snel om hulp – maar signalen zijn er zeker wel. Hun lach verstilt, de twinkeling in hun ogen verdwijnt. Deadlines op het werk worden in plaats van met enthousiasme, met een zucht dapper aangegaan. Contact met vrienden verwaterd.

Zullen we op elkaar blijven letten? Ook nu de beperkingen van de covid maatregelen weer bijna helemaal voorbij zijn? Zullen we opmerkzaam zijn op de ander? Naast de kwetsbaren ook de sterken een beetje bemoedigen? Luisteren naar de stilte die zoveel kan zeggen? Door dagelijks je ziel af te stemmen op de Here Jezus, leer je met Zijn ogen naar de wereld om je heen te kijken. Leer je met Zijn oren de nood om je heen te horen en kun je in Zijn kracht de helpende hand bieden. Wat een kansen!