Terwijl ik geen snelle lezer ben, had ik dit boek in een paar dagen uit. En dat zegt gelijk iets over de manier van schrijven: pakkend en toegankelijk, laagdrempelig. Passend bij hoe David de Vos ook persoonlijk communiceert.

Mag het laagdrempelig zijn van toon, van inhoud is dit boek dat zeker niet. Op de achterkant staat dan ook “het meest gedurfde en ongefilterde boek uit de christelijke scene dat je gaat lezen”. Opvallend is dat in reviews die op bol.com te vinden zijn, meerdere malen wordt aangegeven dat het boek juist wat dát betreft best wel tegenvalt. Zo wereldschokkend is het toch niet wat hij vertelt? Gewoon iemand met overtuigingen die door diverse redenen zich verder ontwikkelt en zoekt naar hoe-nu-verder. Interessant om te lezen, maar zo wereldschokkend is het nu ook weer niet. Juist die reviews onderstrepen echter het gedurfde!

De wereld prijst zoekers de hemel in. Alles is relatief, en waarden mogen beïnvloeden maar echt niet meer bepalend zijn voor je doen en laten. Vastigheid en waarheid worden ontkent en het lijkt dat, hoe meer vraagtekens je hebt, hoe cooler je bent. Dit wereldbeeld van “prijs het vraagteken” is echter een neerzuigend, verstikkend moeras waar uiteindelijk elke lucht om van te leven wordt opgeslokt in een groot, zwart niets. Als christin kijk ik hier heel ander tegenaan.

Maar daar zeg ik iets mee… Christenen. Dat volkje dat vaak leeft in uitersten. De ‘zware’ kant waar je niet weet of je behouden bent, terwijl je wél volledig overtuigd bent van jouw manier van leven en de dogma’s die daaraan ten grondslag liggen. En de ‘lichte’ kant waar je nooit twijfelt aan je behoud maar de weg kwijtraakt in hoe je christen kunt zijn in deze rare tijd, waardoor onder de noemer van “God is liefde” alles voor het gemak maar goed wordt gepraat en glad gestreken.

En dan dit boek. Waar plaats je die op dat spectrum? Gaat niet lukken. En dat is nu precies waarom het zo gedurfd is. David de Vos komt hier met een smaakje dat wij als christenen in Nederland zelden tegenkomen: eerlijke kwetsbaarheid. Daar kunnen we in Nederlandse christelijke kringen niet zoveel mee. Hoe past depressie, hoe past onzekerheid, hoe past psychologische problematiek in een “overwinningsleven”? En voor de ‘zware kant’ juist: hoe past gedrevenheid om Gods Woord uit te dragen bij de haast opgelegde chronische geloofsonzekerheid? Leef je met beiden, zoals David de Vos, dan heb je voor veel leiders afgedaan. Tel je niet meer mee. Word je verdacht van ongeloof. Of je wordt verdacht van zonde in je leven, nog zo’n leuke. Waar zachtheid en geduld, aanmoediging en de tederheid van Waarheid en Genade nodig zijn, hup de zweep erover.

Het maakte mij verdrietig te lezen over de ervaren groepsdruk, het doen “omdat het zo hoort”. De doorleefde eenzaamheid en angst voor veroordeling. De voortdurende druk van het moeten voldoen aan “de norm” en de chronische vraag “doe ik het wel goed genoeg?”.
Voor jaren ben ik zelf een, zoals ik dat sarcastisch benoem “professionele heilige” geweest, werkend voor een zendingsorganisatie. En ik herken veel in die doorleefde eenzaamheid en ervaren druk. En ook in het voor meerderen afgedaan hebben omdat ik níet aan de norm voldoe, andere keuzes gemaakt heb.

David de Vos heeft een moeilijk moedige zoektocht afgelegd. Daarin beschreven zie ik ook zaken waar ik heel anders over denk. Waar ik Gods Woord anders lees, anders geloof. Al zou ik er graag eens een bakkie over doen, om hierover op dit blog te beginnen zie ik het belang niet van in. Het zal zomaar als een reden gebruikt kunnen worden om dit boek niet meer te gaan lezen – zichzelf in veiligheid te brengen tegen de spiegel die hen voorgehouden wordt door dit eerlijke relaas van een worstelende, vragen stellende christen.

Graag breng ik het boek onder je aandacht. Ik hoop oprecht dat het niet tussen wal en schip beland. Omdat het voor lezers uit “de wereld” helemaal niet zo schokkend is, terwijl het voor lezers uit “het wereldje” misschien juist weer té schokkend en onthutsend is.

Kwetsbare eerlijkheid. Ik ga daar voor. Waar je op zekerheid durft te stáán en vragen in de ogen durft te kijken. Waar moeilijkheden niet glad gestreken hoeven te worden. Waar je meer dan eens het antwoord schuldig blijft, maar vrede vind in Het Antwoord, de Wijsheid Zelf: Jezus Christus. Ik snap Hem niet, maar ik vertrouw Hem wel.