Ze waren me nooit zo opgevallen. Als kind had ik het te druk met spelen om er aandacht aan te geven. Vogeltjes en hun gesnater, gefluit en gezang nam ik voor lief – áls ik het al hoorde.
Totdat ik met een hele zware hersenschudding voor weken plat in een donkere kamer lag. Een duw gaf een botsing en die botsing maakte me aan het vallen en het asfalt was niet lief voor me. De weken die volgden sliep ik heel veel of lag ik stilletjes in m’n bed. De avonden werden m’n favoriete tijd van de dag – want rond 19 uur begonnen de merels elkaar welterusten toe te zingen. Mijn 13jarig brein kon niets hebben maar in hun gezang vond ik rust en hoop: de lente zou komen!

Door de jaren heen is de merel mijn favoriete fluiter geworden. Ik zie uit naar hun eerste voorzichtige toonrollers aan het einde van de winter. Onzeker, nog zachtjes, maar onmiskenbaar bewijs dat de winter bijna over is. Door slaapproblemen hoor ik ze nu ook in de hele vroege ochtend elkaar ‘goedemorgen’ toezingen. Zo ook deze week. Alles was nog donker. De nacht was nog echt nacht. Maar de stilte werd doorboord door een vrolijke toonroller. Al snel vond het bijval van andere merels en door hun vrolijk gezang enthousiast geworden, vielen andere zangvogels hen bij. Prachtig!

Toch is het niet altijd zo mooi en blij om een merel te horen. Als ze op hun strepen staan, vechtend voor territorium, komen er helemaal geen mooie melodietjes uit hun strotjes. Dan hoor je harde, schelle, koud klinkende klanken. Agressie en hardheid in plaats van die zuivere vrolijk makende rollers.

Het is nacht. De donkerte drukt steeds zwaarder op deze wereld. Duisternis lijkt het overal te winnen van licht. Maar de Morgen gloort. We zien het misschien nog niet, maar we horen sommigen al voorzichtig, in geloof hun Lied aanheffen. Ik hoop dat veel mensen die in duisternis leven, ‘merels’ kunnen horen. Christenen die níét vechten om hun territorium en alleen maar korte kille quotes rondbazuinen, maar Christenen die zingen omdat ze weten dat de Morgen bíjna komt!