Even m’n keel schrapen hoor, voordat ik begin. Heb je dat ook, dat als je een poosje niet gesproken hebt, je stem anders klinkt? Eerst even m’n stembanden smeren met een slokje water of een kuchje voordat ik begin.

Zo voelt de fase waarin ik nu leef ook. Een beetje onwennig kijk ik om me heen en schuchter vraag ik me af: Wat zal ik zeggen? Meedoen in het schreeuwen om de aandacht wil ik niet. Mijn stem zeggingskracht geven door anderen neer te halen, vind ik super lelijk. Alleen wat zeggen als reactie op anderen is denk ik ook niet de bedoeling.

Mijn moeder had wel eens dat ze haar stem kwijt was. Als kind vond ik dat meer dan grappig hoe er alleen een fluisterend gekraak hoorbaar was dan. Gelukkig was na de verkoudheid haar stem weer terug. In het leven kun je ook je stem kwijtraken. Murw geraakt door het leven, of monddood gemaakt door omstanders vervolg je dan stilletjes je weg. Dan je stem terugvinden en weer gaan gebruiken is een lastig proces dat veel durf vraagt.

Terwijl ik mijn stem hervind, zoek ik naar goede woorden. Woorden waarin waarheid én genade hoorbaar zijn. Waarheid die lelijkheid niet verzwijgt maar aan de kaak stelt. Waarheid die stiekeme en onzichtbare wantoestanden aan het licht brengt in de openheid. Waarheid die leugen en zonde niet goedpraat. Waarheid die niet mooi weer speelt. Én genade die groter is dan de lelijkste lelijkheid. Genade die hoop biedt. Genade die de hand uitstrekt. Genade die een brug wil bouwen naar de mogelijkheid van herstel. Waarheid én Genade… een combinatie die ik niet vaak meer sámen hoor. Maar die wél door de Here Jezus samen werd gebracht. En Hem wil ik volgen.
Wat ik schrijf zal niet altijd kietelen. Waarheid kan pijnlijk zijn. En steeds meer mensen willen liever de waarheid weghebben dan dat ze de pijn ervan ervaren onderweg naar herstel. Genade is per definitie oneerlijk -en dat doet op een hele andere manier ook weer pijnlijk.

Ik schraap mijn keel, ik pruttel en kuch. Mijn stem klinkt niet “vast” en valt soms nog uit. Zo is deze blog met diverse inhoud en soms met stilte van weken, aan het groeien. Omdat het vinden van woorden niet altijd lukt. Omdat in de rommeligheid van het leven, denken vertroebeld kan worden. Omdat het soms ook heel goed is om stíl te zijn en na te denken. Omdat er een tijd van zwijgen is maar ook een tijd van spreken.