“Hoe gaat het met je”? Ik zag de vraag al aankomen, met kromme tenen eerlijk gezegd. De vraag is zo lief en meelevend, maar oh wat een lastige om te beantwoorden!

In deze warme dagen, ben ik van ritme veranderd om het fysiek beter vol te houden. Een ongevaarlijk maar wel beïnvloedend probleem in de aansturing van mijn hart speelt met warmte extra op. Mijn longen genieten ook niet zo van het vochtige warme weer en piepen om aandacht.
Dus in de ochtendschemering sta ik op en terwijl de frisse lucht door de open deuren en ramen naar binnenkomt, doe ik m’n klusjes van die dag. Zodra de warmte komt, gaat mijn energie, en schakel ik over op ‘rust’.

Waarom ik dit schrijf? Nou, op één van deze vroege morgens, maakte ik een foto van de zon die opkomt. Tenminste… dat was de bedoeling. Tja… Even later wilde ik de foto op Instagram & Facebook posten – en zag ik hoe vaag die was.

Zo’n vage foto… gelijk deleten toch? Nou, deze keer niet. Want wat is dit een mooi beeld van hoe ik het leven zie op veel momenten. Veel donkere, lelijke, heftige beelden uit mijn verleden staan me nog akelig scherp op m’n netvlies. Tegen m’n gevoel ingaand wil ik die onder ogen zien, zodat ik met Gods hulp ermee kan afrekenen. Ze mogen van de headlines naar het achtergrondnieuws en vandaar wat mij betreft zo snel mogelijk naar het archief. Want nee, die beelden zijn niet te verwijderen. Maar ik geloof dat ze wel van ballast kunnen veranderen in bagage. Gaande dit proces wil ik heus wel oog hebben voor mooie beelden in het hier en nu. En het begint te dagen, maar wat is alles nog blurry!

Dus, hoe het gaat? Met hulp van de Geneesheer en hulpverleners, ben ik veel beelden uit m’n verleden aan het opruimen en archiveren. Onderwijl wrijf ik in m’n ogen en probeer ik in het nu om me heen te kijken. Ik zie nog lang niet scherp, focus is een kunstje dat ik weer moet leren. Maar de beelden zullen beter worden, dat geloof ik.