Maandagmorgen. Met frisse moed begin ik aan de nieuwe werkweek. Na een wandelingetje om m’n spieren wat sterker te krijgen, is de moed al een beetje richting m’n sandaaltjes gezakt.
Even een break: kopje koffie en rondneuzen op twitter. Daarna ga ik heus aan de slag met administratie – echt een maandagochtend klusje!

En dan lees ik het. Het “nog éven” moment, veranderd in minder dan een tel in een nadenkmoment.

“When you share something hard,
you don’t have to balance it with good.

Wounds need bandages,
not bows.”

K. J. Ramsey
@kjramseywrites

“Wanneer je iets moeilijks deelt, hoef je het niet in balans te brengen met iets goeds. Wonden hebben verband nodig, geen strikjes.”

Slik. Die komt binnen. Iets moeilijk delen doe ik niet zo snel. En als ik het doe, dan pak ik het in… zo noem ik het zelf ook. Dan begin ik met een grapje, of ik eindig ermee. Om de sfeer niet te benauwd te maken, de ander niet te gespannen te laten zijn… Wondverzorging bij mijzelf? Daar ben ik niet mee bezig, damage controll heeft al mijn aandacht. Want ja, het mag de ander niet echt raken toch? Maar durf ik het lelijke ook lelijk te laten zijn? Het niet glad te strijken? Het niet door een grap te verkleinen?

Wondverzorging. Erkennen dat de wond er is, dus ook de pijn voelen (au!). Toelaten dat de ander de wond ziet – in een veilige context, net als met fysieke wonden moet er geen ontsteking in komen door vuiligheid! Verband opbrengen, geen strikjes. Niet een feestje maken waar verdriet en tranen horen. Voor beiden is plaats, maar niet op elkaars plek.

Huiswerk voor deze week… en de week erna. Wie doet mee?