Een deadline. Iedereen komt ze tegen, of je er van houd of niet. De één blokkeert door toegenomen druk, de ander fleurt er van op en piekt in kunnen en productiviteit. Deadlines dagen uit, stellen grenzen en helpen te groeien. Ze faseren processen en houden stagnatie tegen.
Deadlines en controle gaan hand in hand: we voelen ‘macht’ als we ze halen en we zijn trots dat we door ons best te doen iets op tijd klaar hebben. Maar die macht reikt maar tot een bepaalde hoogte. En dat willen we nog wel eens “vergeten”. Er zijn echter momenten in ons leven (en dat geldt voor iedereen) dat we een deadline zien, maar niet de mogelijkheid hebben om de uitkomst van het proces te beïnvloeden of te bespoedigen. Wanneer deadline en controle niet meer samengaan en we de controle en macht blijken níét te hebben. Wat dan?

Dit maakte ik mee met mijn vader. Ernstige gezondheidsproblemen maakten spoedopname op de Intensive Care nodig. Daar werd alle hulp geboden die artsen konden bedenken. Infuuslijnen en diepe lijnen brachten diverse medicatie vanaf een grote zuil naast zijn bed, zijn systeem in. Vitale lichaamsfuncties werden zoveel mogelijk gemonitord. Zelf was hij grotendeels onbereikbaar, buiten bewustzijn en aan de beademing. Van alles werd geprobeerd. Overleg met diverse specialisten. Onderzoeken. Nog een medicijn proberen, die andere wat beter instellen. Maar niets hielp. Zijn psyché was zo ziek. Zijn lichaam zo uitgeput. De tijd verstreek en de artsen hadden de grens van hun kunnen bereikt. Een gesprek volgde en ja… er werd een deadline gesteld: als er dán geen verbetering was, dan was gebleken dat alle hulp inderdaad niet gebaat had.

De dagen daarop volgde ik alles met argusogen. En ik ervoer: ik heb hier geen controle over, geen enkele macht. MAAR… ik ken Iemand die wél controle heeft! En ook in deze meer dan moeilijke, heftige, complexe situatie, was Hij niet in paniek. Dit overviel Hem niet. De complexiteit was geen partij voor Hem. Hier was geen plan B nodig, want Hij had alles nog steeds onder Zijn betrouwbare, soevereine controle. En dus bad ik. Oh, wat bad ik! Om wijsheid voor de artsen, om Gods ingrijpen in het leven van mijn vader, om zegen op de medicatie, om… ja om wat eigenlijk? Vaak wist ik het ook niet meer en kwam er alleen een zucht uit.
Maar God verstaat een zucht. En Hij hoorde de gebeden. Hij leidde de artsen, verpleegkundigen en mijn vader door dit proces. Of ze het erkenden of niet, zich er bewust van waren of niet. De IC was het toneel maar niet hét middelpunt van deze geschiedenis. De kunde van de artsen en het overleg van ons als kinderen niet bepalend. Gód was het Middelpunt. En Hij bepaalde. Deadline en controle gingen toch wel samen op. Niet hand in hand, maar wel hand in Hand. De artsen bedachten de deadline, de controle was in de betrouwbare Handen van God.

De deadline verstreek. Vandaag een jaar geleden.
Er was geen herstel.