Gehaald! Met een zucht beland ik in een stoeltje van de klaarstaande bus, nét op tijd voor vertrek. Met m’n gedachten nog bij het bezoekje waar ik net was, pak ik mijn mobieltje. Ik ontwaar een binnen gekomen berichtje en poog te lezen wat er staat. Poog, want m’n zicht is slecht doordat m’n brilglazen beslagen zijn. Even lezen…

Oh gunst, het is zover! Een heads-up van m’n broer brengt bij de les: de nieuwsbrief van De Herikon is uit, met daarin een artikel dat door mij geschreven is. Een afscheid. Weken terug al geschreven, na een proces dat al veel langer gaande is. Maar nu het zo te lezen. Voor de hele achterban. Eh…

Het raakt me. Zoals de bus net vertrokken is van “a” en onderweg is gegaan naar “b”, ben ik ook vertrokken van De Herikon. Waar “b” is, weet ik op dit moment nog niet. En dat is lastig en spannend. Maar ik ken mijn Chauffeur – en zolang Hij achter het stuur zit, zal ik aankomen waar Hij mij hebben wil. En terwijl ik onderweg ben, tussen A en B, werk ik met hulp verder aan mijn herstel.

M’n brilglazen zijn niet meer beslagen, en mijn visie is op een andere manier ook weer helderder. Zomaar onderweg, tussen 2 bestemmingen in. Genade voor Onderweg. Voor ’t dagzeggen en loslaten, ’t ontdekken en oppakken en voor de lastige tijden er tussenin.