Vandaag was het dan eindelijk zover: na lange tijd stapte ik weer eens in een brillenzaak binnen. Voor een oogmeting en om een nieuwe bril uit te zoeken. De meting liet best wat verslechtering zien, daar schrokken ze wat van. Maar toen ze de datum bij de vorige metinguitslagen zagen, bleek het reuze mee te vallen: over 6 jaar (!) deze achteruitgang is nog keurig. Maar waarom ik zo lang was weggebleven? Nou… Ik heb ze het antwoord maar bespaard; dat je het leven voor jezelf soms op “pauze” zet omdat andere belangen voorgaan en dat die “pauze” dan onbedoeld veel langer kan duren.
Genietend van een lekker cappuccino, doorleefde ik dapper de wanden vol brilmonturen. Functionele ijdelheid stelt je voor lastige keuzes heb ik gemerkt – maar ik heb de knoop doorgehakt en de bril is in bestelling.

Om de (hopelijk) goede afloop te vieren, kuierde ik daarna de Mc Donalds binnen en bestelde een glutenvrije dubbele quarterpounder. Zo’n hap waarvan je niet weet of je voor bescherming moet bidden, of om zegen moet vragen. Zo fout maar zó lekker! En terwijl ik die in alle rust verorberde dacht ik na.

Even naar het winkelcentrum. De keren dat ik in dit centrum rond gelopen heb kun je op één hand tellen. Letterlijk. En dat terwijl ik hier nu 5 jaar woon. En ik van slenteren houd. Kijken, kijken en heel soms wat kopen (sorry winkeliers). En nee, ik geef Covid-19 daar niet de schuld van, het was juist bizar te merken hoe weinig ik van de beperkingen merkte toen: ik zát op een manier al in een soort van quarantaine. Zo eentje die vaak voorkomt, maar slecht zichtbaar is: wanneer zorg om anderen je dagen zo vullen dat je geen tijd hebt voor ‘normale” zaken. Of wanneer je door (chronische) ziekte beperkt wordt. Bij mij was het een cocktail van beide.

Die oogmeting. Trek die eens door naar zelfzorg. Een moment nemen om te ijken of je het nog scherp ziet. Bijstellen waar nodig om met scherpe focus, beter verder te kunnen. Belangrijk om daar op gezette tijden, momenten voor te nemen!

En ja. zelfs m’n quarterpounder leverde een filosofisch momentje op: zomaar, op een doordeweekse dag, jezelf trakteren om iets te vieren. Niet omdat het nodig is maar omdat het kan. Nee, juist omdat het nodig is en het nu een keer kon!

En zo ontstond dit blogbericht. Over een alledaagse, voor velen zo gewone dag… die voor mij toch best heel bijzonder was!