Het was vandaag zondag. En ik ben niet naar de kerk geweest. Om maar met de deur in huis te vallen: ik bezoek al jaren geen kerkdiensten meer. Yep, ik hoor bij de kerkverlaters.
De komende tijd wil ik in dit blog (voornamelijk) over dit onderwerp schrijven.
Niet vanuit een leren stoel, achter een sjiek bureau met theologische boeken en hier en daar een Bijbel.
Niet mooi vormgegeven en klaar om in te lijsten.
Niet vanaf de veilige zijlijn waar al genoeg ijverige roeptoeters hun heilige kreten slaken.
En al helemaal niet met een wijzend vingertje.
Maar met beide handen in de prut van de realiteit: gebrokenheid die diepe wonden kan veroorzaken.
Daarom dit plaatje – geen schoon gewassen handen (zoals zovelen hun handjes in onschuld wassen).
Maar vieze handen, besmeurd en vies.
En biddend.
Want oh, wat heb ik God nodig!
Ik ga je meenemen in mijn proces. Een zoektocht. Geen vaststaand mooi verhaal, en het laatste hoofdstuk is nog helemaal onbekend. Van tevoren wil ik je wel waarschuwen. Voorzichtig gestelde, totaal uitgebalanceerde, pasklare antwoorden (voor zover die al bestaan) zul je hier niet aantreffen. Wat je wel kunt verwachten? Eerlijke vragen, ook als die heel pijnlijk zijn. Beschreven pijn, die je helemaal niet onder ogen wilt komen, en die misschien ook bij jou vragen zullen oproepen. Ik zal niet politiek correct de lastigste issues maar stilletjes verstoppen. Ik wil de prut recht in de ogen kijken.
Waarom ik dit al gaande al beschrijf en niet netjes achteraf? Als ik dat zou doen dan zou het een mooie indeling kunnen krijgen: iets in de trant van ellende-verlossing-dankbaarheid. Eind goed al goed. Ook mooi, maar achteraf praten kan heel makkelijk zijn. Ik geloof echter dat God ín de prut, tíjdens het proces, als we nog niet weten of het goed afloopt, óók Gód is. Dus.
En waarom ik er überhaupt over schrijf? Omdat ik weet dat ik niet de enige ben die flink kapot zit door de kerk. En heel misschien, door mijn verhaal te delen, word jij wel bemoedigd om óf naar kerkverlaters in compassie om te zien, óf om als kerkverlater de moeilijke vragen ook onder ogen te durven gaan zien en een zoektocht naar herstel te starten.
Ik ben een kerkverlater.
Eentje met pijn – zoals zo heel veel mensen.
Maar ook eentje met heimwee.
Wetend hoe mooi het zou kunnen zijn.
Ervaren hebbend hoe verschrikkelijk het kan verworden.
Waarom gaf ik op?
Waarom bleef ik weg?
Wat geeft me heimwee?
Waarom zou ik weer een gemeente zoeken?
Het wordt een uitdagende, maar ik geloof ook mooie reis.
Groeitijd 