Het was even stil. Dat was niet m’n bedoeling. Ik had een tijdspad (ik houd van plannen) en een doel. Tegelijk wist ik van tevoren dat ik een proces instapte waarin ik niet alles kon overzien, ook al schreef ik er al wel over: kerkverlating. Dat deed ik bewust. We zijn zo geneigd (ik ook!) om na afloop van een crisis te vertellen – als we er goed doorheen zijn gekomen of als we er niet goed doorheen kwamen maar er wel over kunnen praten. Ik ben er nog niet doorheen. Zit er eerder nog middenin, al speelt het al jaren in mijn leven. Toch wilde ik er over schrijven, omdat ik geloof dat júist in het onderweg zijn, júist in het nog niet gearriveerd zijn, júist als de puzzelstukjes nog niet passen, júist als de wonden nog niet geheeld zijn, God óók aanwezig is en voorthelpt. Achteraf praten is makkelijker dan vanuit een proces praten.

Maar, al geloof ik dat en wil ik dat uitdragen, ik schrik terug. Het verhaal dat ik te vertellen heb is niet grappig, nog minder leuk en volgens velen niet opbouwend. Ben ik ver genoeg geheeld om ermee om te kunnen gaan dat juist christenen vaker oordelen dan meeleven? Sneller in de verdediging schieten dan dat ze lúisteren en willen groeien in liefde onderling? Kan ik het aan dat er weer en meer óver mij gesproken wordt maar niet mét mij? Hoe moet ik ermee omgaan dat ik meer een gespreksonderwerp ben dan een gebedsonderwerp? En wat als mensen weer gaan zeggen voor mij te bidden terwijl ze mij in de realiteit van het dagelijks leven laten zwemmen en toekijken vanaf hun heilige-huisjes-wal? Hoe moet ik omgaan met mensen die mij volgen maar zeker niet vanuit liefde en met interesse maar vanuit een stuk controle-drang en argwaan? En wat te doen met de oorverdovende stilte van de ‘anonieme’ toeschouwers die alles volgen, hun mening geven maar, zoals ze dat zeggen, niet persoonlijk betrokken willen raken (al voelen ze zich vrij om hun mening te geven… aan anderen, dat praat makkelijker)?

Dus.. ik ervaar een geremdheid, een onzekerheid. Ergens geloof ik dat ik mijn verhaal mag vertellen. Ook als het niet veilig is om dit te doen. De kunst is om hier op een voor mij goede manier mee om te gaan – me te beschermen tegen terwijl ik open blijf vóór. Dat vraagt wat tijd, vandaar dat ik even stiller was op dit blog. Het is een reis; dit was een halte, met hierbij wat uitleg. Op naar de volgende stap!