Complex Trauma is een *****. Herstel van trauma een gevecht. Sommige dagen onzichtbaar op de achtergrond. Dan, door een gebeurtenis, of ontmoeting, opeens weer vol in beeld alle aandacht opeisend. De scherven extra voelbaar, de gebrokenheid intimiderend om herstel te ontkennen en geen hoop te hebben op morgen-beter. Slapen wordt half-waken met nachtmerries en waken wordt half slapen door uitputting. Hypervigilantie staat áán, gedachten zijn súper alert en wazig tegelijk. Traumabrein in actie: zorg is nodig.

Zorg betekent in dit geval: stilte in, prikkelarme omgeving en rust. Is niet grappig. Lijkt op toegeven. Een zwaktebod. Maar juist de leugen van trauma bij mij is de vloek van het altijd-sterk-moeten-zijn, diep ademhalen en dóór, rechte schouders en blik op vooruit. En vooral lief blijven lachen want óh als mensen toch een wisten dat… Die context maakt toegeven een heldendaad. Geen overgave.

Dus… vandaag ben ik even geen mensen-mens. Praat ik amper maar ben ik stil. Heb ik weinig schermtijd en staat m’n mobiel op stil. In alle rust hobbel ik wat rond, maar probeer ik letterlijk stilzitten te voorkomen. Als ik niet alert ben, kan ik nu zo een aantal uren kwijt zijn – Gedissocieerd, uitgeklokt, ‘afwezig’. Traumaresponse van een overlever. Een krachtig middel om te overleven, geen vluchtgedrag. Maar nu niet meer nodig en mag ik het afleren, resetten. Dus hobbel ik door m’n huis. Kopje thee, even opstaan om m’n bed te verschonen, wat afval wegbrengen, een wasje draaien.

Een slak heeft meer vaart, maar beweging is er. En al gaande láát ik mezelf. Dat is een totaal nieuw kunstje voor mij: niet beoordelend (lees véroordelend!) mezelf gadeslaan, maar accepteren dat dit nu even zo is, zonder het te labelen en neer te zetten met een beoordeling/veroordeling die alleen maar neerhaalt. Want hard zijn voor jezelf, streng zijn voor jezelf, is soms dus echt niet goed; spoort niet aan en maakt juist meer kapot dan je lief is.

Nee, vandaag was niet mijn dag. Maar wel Gods dag. Ook dit is de dag die de Here gemaakt heeft. Voor jou als je lekker op tempo vol in de race ligt. En voor jou wanneer ‘blessureleed’ je weer eens aan de kant zet. Dezelfde God, betrouwbaar en kundig, staat klaar om waar wij Hem toe laten, bij te staan, te voorzien en voort te helpen. Is Hij goed in.

Een kwetsbaar stukje, ‘live’ uit de praktijk van mijn leven. Omdat tussen “oh kak ik lig onderuit” en “ik kan de wereld weer aan” de meeste strijd geleverd word en de mooiste overwinningen behaald worden. Hard bevochten maar ongezien omdat het achter de schermen van ons privé afspeelt. Herken je jezelf? Houd moed, je bent niet alleen!