Met een paar spettertjes nam ik geen genoegen, ik ging voor de duik. Koppie onder, hoppa. En ik zou Corine niet zijn of het ging ‘anders’ dan gepland – ik víél meer dan dat ik onderging. Maar nat was ik, van top tot teen en daar ging het om.

Mijn doop. Vandaag 29 jaar geleden. Nee, veel ging niet goed – in mijn ogen dan. Zo was ik knétter verbrand de dag voor m’n doop en ik zeg je, dan sta je er niet gezond op met je witte doopjurk. Het water was brandweer koud omdat er een probleem met het warme water was. De opnameknop werd vergeten om in te drukken en er waren amper mensen (die er voor mij toe deden). Maar gedoopt was ik en daar ging het me om. Mensen mochten weten dat ik geloof dat de Here Jezus ook voor mijn zonden gestorven is.

Wat snapte ik er nog weinig van. Wat stond mij nog veel te wachten. Maar God was er klaar voor om met dit lichtelijk aparte zondaartje op pad te gaan. We gingen op avontuur. Ik was meer dan eens boos op Hem, stribbelde tegen, stelde 1001 en nog meer vragen, dacht veel te vaak het zelf toch heus beter te weten, stelde andere routes voor. Kortom, menselijk gesproken: Hij had en heeft Z’n handen vol aan mij.

Maar Hij liet me nooit los. Raapte me op wanneer ik door eigen dommigheid onderuit ging. Waste me schoon wanneer ik als een zwijntje weer in de modder van zonde was gesprongen. En… waste me schoon wanneer ik door moddergooien van anderen onherkenbaar was geworden, misschien nog wel het meeste voor mijzelf. Hij bleef aan mijn zijde, ook toen ik vrijwel alleen kwam te staan.

Want weet je, naast dat ik een hand-vol ben, is vooral Zijn hart vol… van liefde voor mij. Onvoorwaardelijke, uitstrekkende, vergevende, niet opgevende, vasthoudende, doorzettende liefde. Niet te vatten. Genade alleen.