Ik stokte. Zocht naar woorden. Mijn hoofd voelde als een grote grabbelton met woordjes. En ik hoopte dat, door rustig te spreken, de woorden er (met meer geluk dan wijsheid) op de goede volgorde uit zouden komen. Graag dan ook verstaanbaar én de lading dekkend van wat ik wilde overbrengen. Traumatherapie is werken, heel hard werken!

Ze luisterde. Is ze goed in, mijn therapeute. En ze stelde vragen. Is ze ook goed in en een tikkeltje irritant, maar daar wordt ze voor betaald zal ik maar denken. En al pruttelend, met horten en stoten, inclusief momenten van stilte waarbij een dikke denkrimpel de dreigende oververhitting in mijn hersenpannetje liet zien, werd gaandeweg ook voor mij meer helder wat er gebeurd was.

De inhoud van letterlijke laadjes was via een grote big shopper, als een hoop chaos op mijn eettafel gedropt. Diep ademhalen en ‘even’ ordenen en archiveren. Dat was het plannetje.
Maar de papieren bevatten herinneringen. Pijnlijke herinneringen. Opeens tastbaar in mijn handen en neon-helder voor mijn geestesoog. De kamer waarin het gesprek plaatsvond, het motief van het tafelkleed, de geur van de koffie die inmiddels te koud was om nog te drinken. De toonzetting, moeilijke materie en de onderlinge blikken. Als een vertraagde film speelde het tafereel zich af. Andere papieren zetten een andere film op. Van een spreekkamer, specialist wat-rot-dat-ik-zijn-naam-nog-weet, van bezorgde grote-mensen-gezichten, uren wachten en de dagen erna op eieren lopen.

Hier was ik niet op voorbereid! Mijn verstand schakelde over naar ‘snel-en-nuttig’. Alleen nog het hóógnodige lezen, zoveel mogelijk wegdoen en wat bewaard moet op volgorde in een ordner. De ellende was keurig gesorteerd. Ik wist er zelfs nog tab blaadjes bij te maken, al kostte dat vreemd veel moeite want mijn hand wilde die pen maar niet pakken…
Nee, dat hoofd van mij, dat redde zich wel. Maar m’n lichaam, die liet het afweten. Tremoren maakten staan onmogelijk, een pen vasthouden werd een haast te lastig kunstje en trillingen van mijn oogspieren maakten mijn zicht wazig. Ik ademde rustig en beheerst maar m’n hart kreeg een zodanige error dat ik een tablet moest nemen (en dat is láng geleden!). Wat gebéúrde er in hemelsnaam?

“Een herbeleving”. Dat was het stickertje dat m’n therapeute voorzichtig op de nog beurse plek van mijn ziel plakte. Waar m’n verstand schakelde en op ‘nuttig opruimen’ was overgestapt, had mijn ziel dit signaal niet meegekregen. En dat liet ze weten door o.a. fysieke klachten en symptomen. Ik was in 2 tijden terechtgekomen. Toen, waar dreiging en problematiek mij onder andere hypervigilant maakte. Nu, in 2024 waar ik in een veilige en rustige omgeving domme papiertjes op goede volgorde legde.

Complex Trauma is een *****. En dit is daar weer een voorbeeld van. Op een doordeweekse dag, een vervelend klusje klaren, veranderde hierdoor in een moeilijke ervaring die nog een dagenlange nasleep had. Traumatherapie (en in dit geval vooral lichaamsgerichte therapie) helpt me goed juist ook door dit soort moeilijke ervaringen heen. Ik doorzie en vat inmiddels wat er gebeurde. Dat is de 1e stap, verstandelijk (=afstandelijk). Wat ik hier nu allemaal van voel en ervaar, dat is nu nog even van later zorg, want ik ga eerst hier verder van bijkomen. Totdat de bibbers letterlijk en figuurlijk niet alleen weer weg zijn, maar de balans ook weer een eind terug is in het nu. Daarna werken we verder. Want, zoals ik dit berichtje ook startte, trauma therapie is wérken, heel hard werken.

Nu ben ik sterk geneigd om nog een alinea toe te voegen waarin ik meld dat er verder juist vooral zoveel herstel merkbaar is. Maar dat doe ik niet, want het lelijke, ongepolijste, moeilijke van herstelwerk, hoeft niet ingepakt te worden in schattige kussentjes van het-valt-wel-mee. Iets met eerlijkheid enzo.

Een kwetsbaar stukje, uit de praktijk van mijn leven. Omdat tussen “oh kak ik lig onderuit” en “ik kan de wereld weer aan” de meeste strijd geleverd word en de meeste herstelmomenten merkbaar zijn.
Hard bevochten maar ongezien omdat het achter de schermen van ons privé afspeelt. Herken je jezelf? Houd moed, je bent niet alleen!