Wanneer dagen niet vanzelf gaan, snijden we bochtjes af omdat we simpelweg de puf niet hebben de hele dag-route te lopen. Herkenbaar?
De één slaat het gezichtsmaskertje een keertje over. De ander is blij met de grote wasmand waar heus nog wel wat vieze was bij kan voordat er weer eentje gedraaid moet worden. Stofzuigen kan echt wel wachten voor de een, en koken schiet er bij in bij de ander.

Ga je samen door het leven, dan kunnen sommige afgesneden bochtjes door de ander worden overgenomen. Teamwork op z’n best = elkaar gaande en staande houden. Woon je alleen, dan is die buffer er niet en merk je elk afgesneden hoekje.

Kijk, deze foto líjkt een instagrammetje van gezonde voeding bladiebla.

De werkelijkheid is dat die kip in dat pannetje… de dag ervoor al was gebraden. En, in de koelkast goed gehouden, nu alsnog z’n lekkere plaats in kon nemen in een gezond gerecht. Want koken valt bij mij af wanneer het niet zo goed gaat. Omdat ik dan alleen door het koken al gegeten en gedronken heb en dat is niet zo gezond. En omdat de puf me ontbreekt. Gelukkig kan koken ook in stapjes. De aanhouder wint ook hier, zelfs wanneer het een raar vervolg verhaaltje wordt. De smaak is er uiteindelijk niet minder om. Trots daarentegen kan wel wat verzuren hierdoor. En dat merkte ik dan wel weer. Alsof mijn waarde ligt in de maaltijd die ik wel of niet kook. Maar ach… dat is toch iets waar ik geen ruimte aan wil laten. Eenvoudige eerlijkheid lijkt misschien wat kwetsbaarder, maar ik val niet meer door de mand met schone schijn daardoor. En dat is dan weer fijn een stuk meer ontspannen voor mij.

En jij? Heb je met een koelkast vol toch maar een broodje gesmeerd (of wat besteld) omdat de puf voor koken je ontbrak? Of zit je net uit te blazen na een lekkere zelfbereide maaltijd? Mag jij jouw waarde in Christus vinden, je bent zo geliefd! Met of zonder kookprestaties!