Vandaag was ik zwak. Uitgeput door de strijd in mijn denken en moe van het dagelijks terugkerende gevecht om te léven. Dan is mijn denken donker. Warrig. Vertekend en troebel door fysieke uitputting en mentaal lijden.
Er stond een therapie gesprek gepland. Gelukkig hoefde ik de deur niet uit – daar had ik ook werkelijk de puf niet voor. Lang leve de techniek – ik kon met m’n kopje thee, in m’n eigen omgeving online in gesprek gaan.

Diepe zucht. Wat kun je in het leven wonden oplopen. Daden van anderen die sporen trekken en grote negatieve invloed hebben, zelfs jaren later nog. Maar ook eigen gedrag, aangeleerd om te overleven, dat je weer moet afleren om gezond vooruit te kunnen. Hoe moeilijk is het om cirkels van gewoonten te doorbreken!

Na het gesprek met de therapeute was ik zó moe dat ik voor een een power nap éven ging liggen. Dat was het idee. Maar ik werd na uren diepe slaap pas weer wakker. Met een kop dampende koffie in m’n handen stond ik wat wezenloos naar buiten te staren. Slobberbroek en trui, nog steeds geen puf om naar buiten te gaan. Maar ik was wel weer overeind én… ik keek weer naar buiten. En ik zag hoe de zon een jonge eikenboom vol met fris groen, stralend verlichtte.

Al meer dan een jaar ben ik in therapie. Bewust zeg ik “al” want het duurt me eigenlijk veel te lang. Ongeduldig ben ik om weer sterk te zijn, vooruit te kunnen. Maar herstel is ook een groeiproces. Dat vraagt tijd en gaat met vallen en opstaan. En vandaag was zo’n dag dat ik haast wanhopig verzuchtte: “Komt het ooit nog eens goed?” Wat kan je ziel stúk zijn en je lichaam daardoor ook pijn doen. Op zulke momenten zakt de moed me dan in de schoenen.

Over zulke dipdagen praat je toch niet? Maar bewust wil ik hierover in de openheid treden. Past dit dan bij een gelovige?
De laatste jaren is een soort vals-optimisme-christendom ontstaan, waarin het leven in de overwinning, met een chronisch stralende lach op je knap opgemaakte gezicht, centraal staat. Maar wat als je zo beurs bent door de klappen van het leven dat je het lachen vergaan bent? En wat als je ziel zo onder de blauwe plekken zit, dat de make-up op je gezicht het verdriet in je ogen niet meer kan maskeren?
Ook dan is God goed. Wat ben ik dankbaar voor Zijn dragende kracht onder mijn wankelende, kwetsbare leven. Wat ben ik verwonderd over Zijn tedere zorg voor mij – ook op dagen als vandaag. Want terwijl de cafeïne m’n lichaam weer hielp met verder wakker worden, Hielp Zijn Geest mij om met Zijn ogen naar dit boompje te kijken. Weken geleden alleen nog doodse takken. Daar werden knoppen in zichtbaar. En nu… al lijken de blaadjes zo kwetsbaar, ze werden door een onstuitbare levenskracht uit hun knopjes geduwd. Wat een beeld van Gods herscheppende kracht! Wat een prachtige, diepe belofte! Waar ik doodsheid, wonden en afgebroken dromen zie in mijn leven, is daar die onderstroom van Leven dat niet te stuiten is en voor herstel én hernieuwd leven zal zorgen. De Here kwam mij, opnieuw, tegemoet op de plek waar ik was – lamgeslagen en ontmoedigd en scheen Zijn Licht op kleine knopjes die ook in mijn leven weer zichtbaar beginnen te worden.

Diepe zucht. Maar nu van voorzichtige opluchting. Ja, vandaag was een lastige dag. Maar de Here was erbij en Hij maakt alle verschil!