Het is weer donker als ik naar buiten staar. Gisteren werd de nachthemel nog opgelicht door allerhande prachtig siervuurwerk, nu is het weer gewoon, gewoon donker.
Herkenbaar? De afgelopen weken was het even minder donker door gezellige bijeenkomsten, mooie Kerstdiensten, samenzijn met familie en overal de lichtjes. Gisteren keek je nog uit naar het volgende jaar, nu ís het ’t volgende jaar en eigenlijk is alles weer gewoon; gewoon donker.
Zo’n jaarwisseling geeft altijd wel wat te denken he…
Beetje (of meer) terugkijken en met bibbers of vol moed vooruit kijken. Balans opmaken en besluiten nemen om het dit jaar toch eens echt anders aan te pakken óf juist besluiten om níet te veranderen en koersvast door te gaan.
Zo’n jaarwisseling kan ook best overweldigend zijn. Het kan je de ogen openen voor je eigen kwetsbaarheid en onmacht. Als je terugdenkt aan die keer dat je plots bij de huisarts zat en doorverwezen werd met een verdachte knobbel. Of toen je, ondanks dat je zó goed je best deed, níet de promotie kreeg waar je zo op had gehoopt. De onmacht die je ervoer toen je geliefden zag lijden en je er niets aan kon doen naar je gevoel. Zomaar wat voorbeelden van situaties waarin we opeens het niet meer kunnen ontkennen: ik ben kwetsbaar, ik heb niet de macht.
Vanuit die context vooruit kijken kan bang maken. Zul je in staat zijn om je rekeningen te blijven betalen? Heb je jouw kinderen zó opgevoed dat ze nu klaar zijn om uit te gaan vliegen? Zit je goed op je werk of moet je je toch gaan omscholen en een andere kant op gaan?
De jaarwisseling is een periode waarin ik extra gefocust ben op Wie de Here God is. En dan doel ik even niet op het lieve kleine hummeltje in de Kerststal (hoe prachtig en kostbaar ook!) maar op Zijn Soevereiniteit. In Psalm 139 staat “Hij omgeeft mij van achter en voren”. Mijn “gisteren” (van achter) en mijn “morgen” (van voren), worden door Hem omgeven. Vallen onder Zijn controle. Dat perspectief helpt bij terugkijken op een lastig jaar en geeft moed op vooruitkijken naar het komede jaar. En vandaag is Hij de Ik Ben. Wauw!
Waar ook ik houd van doelen stellen en daarmee dan ook gelijk goed van start gaan (en hopelijk niet te snel onderuit gaan, maar dat is weer een onderwerp voor een ander blog), is het vandaag rustdag. Mooi he? Een Nieuwjaar, beginnen met een Rustdag. Tijd nemen om samen te komen met andere gelovigen. Tijd hebben om nieuwe kracht op te doen en nieuwe moed te verzamelen om de komende week, het komende jaar in te gaan. Stilstaan bij het volbrachte werk van Christus, die leed, stierf en opstond voor mijn zondevergeving en leven bij Hem. De kans benutten om mijn ziel te voeden en te laten verzorgen door Hem. Om dan, vanuit de genade die Hij ook vandaag en al onze morgens vérs wil geven, verder te gaan 2023 in. Met bibberknietjes omdat het spannend en lastig is, maar ook met moed omdat ik de HEER ken, die niet alleen mij, maar de hele wereld in Zijn krachtige, betrouwbare handen heeft.
Met een lied ter afsluiting, https://youtu.be/isxS9Oxhx_I wil ik jou een van God gezegend, goed 2023 toewensen.
Groeitijd 