Een pop-up schermpje trok m’n aandacht. Kwam vóór de andere schermpjes in beeld. Dat heb je met die pop-upjes. Maar dit pop-upje gaf een knock-out.

De boodschap waar de wereld om ons heen ons 24/7 mee volgiet, kwam in 1 berichtje voor mijn neus. Maar niet uit ‘de wereld’. Nope. Van een christin. Onomwonden, klip en klaar. Glashelder. Geen kussentjes, geen inleiding of context – dit was de hele boodschap. Kort maar krachtig.

Het raakt me. Waarom moet dit nu zo? Kijk, dit berichtje is niet aardig en ik kan er geen enkele broederschap-liefde in ontdekken, terwijl Christus ons daartoe wel oproept. Maar mijn hart-response was ook niet echt tof. “Wat denkt ze wel niet?! Ik zál haar eens laten weten wat ík van haar vind”. En aangezien God naar ons hart kijkt, kan ik in alle eerlijkheid dus toch náást haar komen zitten. Wat komen we liefde tekort en wat hebben we het Bloed van Christus tot vergeving van onze zonden hard nodig!

Het zette me stil bij de keuze die we allemaal maken: gaan we voor “een hart van vlees” of voor een “hart van steen” zoals de Bijbel dat benoemt? Een hart van vlees is gevoelig. Geef er een dreun op en het wordt beurs en bloed. Zet er een mes in (er zijn er wiens woorden zijn als dolksteken…) en je gaat een beetje stuk. Een hart van steen daarin tegen kan tegen een stootje, en een mes wordt er bot op. Maar zit er dan nog Léven in, leven zoals God het bedoelt heeft voor ons?

Soms trekt het stenen hart mij wel. Ik wil mij niet meer laten raken, dit soort berichtjes zouden me dan koud laten. Geslaagd voor de wereld én voor sommige medechristenen, zou ik het dan helemaal voor elkaar hebben.
Toch geloof ik dat ik dan zou verliezen. Want weet je, de Here Jezus had ook een zacht hart. Zijn uitstrekkende liefde, overbrugde sociale kloven en raakte onaanraakbaren aan. Zijn compassie gaf Hem tranen om de dood van een vriend (terwijl Hij wist wat het plan van Zijn Vader was en vriend-lief over een aantal minuten weer rond zou stappen!). Eigenwijze hardheid maakte dat Hij weende om Jeruzalem… “hoe vaak heb Ik… en u wilde niet”.

Wil jij dat ook? Geen ik-zál-je-eens… en ook geen oproepen daar word-je-hard-van. Maar als volgers van Christus, vol van Zijn liefde en Waarheid, met gevoelige harten ópen staan voor de wereld om ons heen. Met al zijn wonden en lelijkheid. Om hulp en verlichting te bieden waar we kunnen in de Naam van de Ene met het kloppende Hart…

Dus… dáág pop-upje en dáág reflex-actie van mijn eigen hart! Ik wil zacht zijn. Kunnen voelen. Willen voelen. Ook als dat betekent dat ik bezeerd wordt door dit soort vlijmscherpe lelijkheid. Want ik weet dat de Herder Zalf heeft voor zulke wonden. En in Zijn handen is geen hardheid nodig, ben ik veilig. Ik ga me even laten oplappen en dan met frisse moed weer verder, vastberaden zacht… Ik geloof dat het kan en wil het blijven leren!