Het was zo’n vroege morgen waar je blij van wordt: heerlijk weertje!
Maar… ik zag de bui al hangen… Een donkergrijze lucht kwam dreigend mijn kant op! Ik fronste mijn wenkbrauwen. Al scheen de zon nog heerlijk, en voelde ik de warmte op mijn huid, ik was me er plots bewust van dat ik geen paraplu bij me had – was mentaal al bezig met de regen en in het vooruit een beetje chagrijnig over natte kleren.

Toen kwam het tevoorschijn: een prachtige regenboog!

Je doet je ding. Leeft je leven en alles gaat best wel lekker. Maar opeens word je jezelf bewust van die hele donkere wolk. Noodweer. Iets wat uit je verleden opdoemt of wat in jouw heden op je afkomt. Dreigend. Intimiderend. En, al ben je nu nog in dezelfde goede omstandigheden, mentaal ben je al bij die lastige ontmoeting, dat moeilijke gesprek, het lelijke conflict of die pijnlijke, je strot dichtknijpende herinnering.

Herkenbaar? Misschien wel dit weekend. Vaderdag. Je ziet de bui al hangen!
Voor even lijkt iedereen alleen maar toffe vaders te hebben. Maar de jouwe… Deze dagen word je extra pijnlijk bepaald bij de grote vraag die jou al jáááren bezighoudt: “Wie is mijn vader eigenlijk en waar is hij?” Of je ervaart extra die diepe pijn over de afstand die je moest nemen om jezelf te kunnen worden. Velen worstelen dit weekend om in het ‘nu’ te leven en niet in het ‘toen’ toen misbruik en mishandeling hun leven in de knop al beschadigde tot vernielde. Terwijl anderen nog in die verschrikkelijke omstandigheden zijn…

Vaderdag. Mag je weekend zonnig zijn – blij en dankbaar voor een vader in je leven die jou goed gedaan heeft en goed doet. Zie daarin goedheid en liefde van God die de échte Vader van jou wil zijn.
Vaderdag. Wanneer je de bui al ziet hangen… mag je de regenboog zien als troost en bemoediging. Júist tegen de donkerte van jouw achtergrond. Voor jou, als dit weekend niet fijn maar juist complex en verdrietig is, dit lied als bemoediging: